Henri's blog

Op naar de kermis. De hipsten van het land schuifelen kop aan kont. Ellebogenwerk. Het is hier druk... Hé daar is de Kunst, verdeeld over maar liefst twee etages en ontelbaar veel namen. Opgetogen, ogen wijd open ga ik op pad. Wat wil de Kunst? Wil ze me aan het denken krijgen, of juist mijn latente, primitieve emoties beroeren? Wil ze me kietelen tot ik bulderlach, nies en proest. Wil ze door haar boosaardige grijns mijn tranen trekken of me verleiden met haar schoonheid?

5D: Multi sensory branding

Most brands feel they have something to say. So, they talk to you. They send extensive letters in a predefined recognizable tone of voice, they sing in commercials, talk on their websites, write prose in their brochures. They talk, and talk (and TALK some more). Brands have the urge to follow you everywhere you go. They plaster the streets with their posters, from which they scream to you in a loud, bold voice. But, where does all this information go, does it land where it is supposed to?

De meeste Franse wijnboertjes zijn anoniem of zelfs onzichtbaar. Ze vullen hun flessen naast druivensap vooral met traditie en weemoed. Ieder jaar oogst, ieder jaar diezelfde groene fles met hoge schouders, dezelfde rottige kurk en hetzelfde vergeelde etiket met een aquarel van het afbrokkelende kalkstenen kasteel van grootvader. Zoals altijd, niet omdat het zo goed voelt, maar omdat het nooit anders was. Wat zou er anders moeten? Wat valt er te vertellen? Alle mythes zijn te vaak herhaald en onwaar gebleken.

Oh wat hou ik van mijn apps want nu kan ik gedurende het liefdesbedrijf mijn prestaties twitteren, op de fiets mijn crematie regelen, in de tandartsstoel een hypotheek vernieuwen, tijdens een sollicitatiegesprek Facebook kuisen, bij de bakker mijn golfvaardigheidsbewijs printen, op mijn telefoon mijn dochter uithuwelijken, in een pashokje de huur betalen, in Thailand het weerbericht thuis checken, op het toilet jouw verleden scannen, naar Fellini’s Amarcord gaan en Harry Potter downloaden en natuurlijk bij de bushalte collegegeld betalen…

‘Het kan soms even tegenzitten... Maar net als de natuur, hebben dingen de neiging om geregeld te worden.’ Wie zit er nou nooit krap bij kas? Dat is lastig, geen geld als je net wat wilt kopen, een parfummetje, een regenjopper voor op de fiets of opgroeimelk voor je kleine hummeltje. Tja, en als je dan tijdens het pinnen te horen krijgt dat je saldo ontoereikend is... toch even slikken. ‘Probeer onze zomerse service; leen € 100 zonder kosten’. Drugdealers schijnen de eerste shot ook altijd cadeau te doen.

De zus van Jaimie is geil. Ik ken haar niet, hem ook niet, maar al maanden houden ze me bezig, Jaimie, zijn hitsige zus en de anonieme schrijver van deze enigmatische kreet, op een parkeermeter, zomaar ergens in Den Haag. Communiceren kan op veel manieren, via Twitter natuurlijk, maar ook lekker, fijn ouderwets analoog op straatmeubilair: minder definitief want de boodschap reikt slechts tot de schoonmaker met zijn lapje en middeltjes, of de schilder met zijn kwast, besluit om onze buurt een beurt te geven.

Na het plassen, sta ik heel braaf, de mouwen hoog opgerold met mijn handen in de lucht. Steeds meer openbare toiletten zijn aanraakvrij: de deur opent vanzelf, de plee spoelt vanzelf, de kraan stroomt vanzelf. Deze niet, het is zo’n camping-indrukding, één knop en de waarschuwing ‘caution very hot water’. Wat kun je doen? Het erop wagen, elleboog op de knop en gaan, of laf, bacteriekweek in je handpalmen terug naar je ‘netwerk-opportunity’. Ik geloof gele bordjes met grote uitroeptekens. Dan maar vies.